Panel didáctico de zanfona sonora. [SERIGRAFÍA]

Aquí deixamos vídeos do proceso de como fixemos a peza sonora "Zanfóname". Trátase dun panel didáctico sobre a zanfona realizado con tinta serigráfica conductiva que ao tocala emite sons:  o son das teclas, tres melodías e o son do traballo de construcción de zanfona no taller de lutería. Este traballo foi realizado pola aula de serigrafía artística co asesoramento e colaboración de Xaime Rivas, Anxo Pintos, Xosé Liz e Sinsal audio.

  

Fotos da Conferencia "Historia do Gravado en Galicia" de X.Carlos L. Bernárdez [VENRES DA EMAO]

Venres da EMAO 19-5-2023. Presenta Historia do Gravado en Galicia por Carlos L. Bernárdez [SERIGRAFÍA ARTÍSTICA]

 

Dentro da historia da arte galega o gravado segue a ser, en boa medida, un gran descoñecido mesmo para persoas interesadas no noso pasado artístico.

Carlos L. Bernárdez ofrecerá un achegamento histórico que pon de manifesto a singularidade da nosa tradición no ámbito da estampa percorrendo un amplo espazo cronolóxico, desde o século XVI até inicios do XIX.

Presenta: Alba Pardo. Mestra de Serigrafía artística

Data: 19 de maio 2023

Hora: 19:00

Lugar: Biblioteca da Escola Municipal de Artes e Oficios 

Entrada libre ata completar aforo.

Etiquetas e embalaxes de perfumería. Séculos XIX e XX [SERIGRAFÍA]

 

 Orxía Barcelona, Myrurgia, 1932. Etiqueta comercial

 

 Estampa: cromolitografía, 240 x 170 mm

O deseño gráfico de produtos Orxía de Myrurgia é de Eduard Jener quen asina moitos dos deseños desta casa e a quen se debe considerar un dos creadores máis puros do art déco. Os motivos florais da fucsia ilustran todas as etiquetas destinadas a decorar as caixas de xabóns e pos de beleza da mesma gama.

 

  Na exposición "A arte da beleza" atopamos unha selección de algo máis de duascentas pezas dos materiais gráficos que conserva a Biblioteca Nacional de España relacionados coa fabricación, a imaxe e a publicidade da industria da perfumería durante os séculos XIX e XX. Libros e revistas, gravados, debuxos e fotografías, etiquetas e envoltorios, discos e partituras, carteis e impresos publicitarios que recollen todo tipo de imaxes, algunhas delas moi reconocibles, de perfumes, xabóns, cosméticos e outros produtos para a hixiene persoal.

 Dende a aula de serigrafía artística durante este mes estivemos a traballar con esta temática centrándonos na figura de Federico Ribas e súa labor como artista gráfico para Gal. Amosaremos algúns traballos do alumnado do Nivel Básico nas vitrinas da entrada e este venres 8 de abril haberá a conferencia:  

Carteis e tarxetas perfumadas. Séculos XIX e XX. [SERIGRAFÍA]

 A comolitografía é un método da litografía a través do cal as imaxes son impresas en cores. Os exemplares máis afinados conseguen unha boa aproximación do efecto da pintura. O termo deriva do grego chroma (cor), lithos (pedra) e gráfico (de graphein, debuxo). A técnica foi desenvolta principalmente polo litógrafo alemán-francés Godefroy Engelmann de Mulhouse (1788–1839) que patentou o procedemento en 1837. Esta técnica estendeuse durante a segunda metade do século XIX, sobre todo para ilustrar libros de luxo. A continuación e seguindo coa temática que estamos a traballar esta semana na aula de Serigrafía Artística por mor da conferencia de mañá, venres 8 de abril, analizaremos algúns carteis e deseños de tarxetas perfumadas.

Amok Paris, Bourjois, 1934 

 Prospecto comercial 

Estampa: cromolitografía, 263 x 141 mm

Outra forma de publicitar un produto eran os prospectos con varias páxinas que ás veces conteñen narracións ou contos breves. É o caso do perfume « Amok» da casa Bourjois que incorpora nas súas páxinas unha breve historia de amor alusiva ao produto.

"A partir de finais do século XIX prodúcese o uso xeneralizado de todo tipo de soportes publicitarios polas máis importantes empresas de perfumería. Este uso explícase polo desenvolvemento das artes gráficas e publicitarias e polo interese dos fabricantes en ter un deseño e unha imaxe que identificase os seus produtos. Nas últimas décadas do século esténdese a práctica de inserir anuncios publicitarios na prensa e aparecen as primeiras axencias de publicidade. Para Enric Satué, desde ese momento «a publicidade gozará dun crecente predicamento porque se percibe xa que a publicidade nace, crece e desenvólvese paralelamente á aparición das marcas». Os diarios e as revistas convértense no soporte convencional para os anuncios publicitarios creados por algúns dos mellores artistas e ilustradores gráficos. 

No século XIX a publicidade caracterizouse máis pola presenza do texto que polas imaxes, era de 

Deseño "Made in Vigo". Memoria de Francisco Álvarez Bao por Jose Luis Mateo [SERIGRAFÍA]

Quentando motores para a conferencia de mañá na que Jose Luis Mateo Álvarez fará unha aproximación ao cartelismo en Vigo nas décadas dos 60-70 tratando de incidir nalgunhas experiencias renovadoras coma a Estampa Popular Galega, a Serigrafía Galega e o estudio galego-portugués "Estudio Quid". Hoxe o Faro de Vigo publica a reportaxe Deseño "made in" Vigo. Memoria de Francisco Álvarez Bao. Esperámosvos mañá ás sete da tarde na Hemeroteca da EMAO😉.

Sinestesia e cor [SERIGRAFÍA]

<div style="width: 100%;"><div style="position: relative; padding-bottom: 84.07%; padding-top: 0; height: 0;"><iframe frameborder="0" width="546" height="459" style="position: absolute; top: 0; left: 0; width: 100%; height: 100%;" src="https://view.genial.ly/5f9be2b88519011e966a243e" type="text/html" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" scrolling="yes" allownetworking="all"></iframe> </div> </div>

https://view.genial.ly/5f9be2b88519011e966a243e/interactive-image-a-cor

 Video da conferencia de Carmen Sarabia Cobo sobre a sinestesia. Sinestesia: cando flipar en cores é posible. TEDxSardinero. Enfermeira, psicóloga e antropóloga, doutora en psicoloxía e especialista en neuropsicoloxía. É, ademais, Profesora da Universidade de Cantabria. Apaixonada da divulgación científica no campo das Ciencias da Saúde. Polifacética, tremendamente curiosa e fervente defensora do acceso á educación e a saúde para todos.

https://view.genial.ly/5f9be2b88519011e966a243e/interactive-image-a-cor<div style="width: 100%;"><div style="position: relative; padding-bottom: 84.06593406593407%; padding-top: 0; height: 0;"><iframe frameborder="0" width="546px" height="459px" style="position: absolute; top: 0; left: 0; width: 100%; height: 100%;" src="https://view.genial.ly/5f9be2b88519011e966a243e" type="text/html" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" scrolling="yes" allownetworking="all"></iframe> </div> </div>https://view.genial.ly/5f9be2b88519011e966a243e/interactive-image-a-cor

Cores nun bosque de neuronas [SERIGRAFÍA]

Algúns libros da biblioteca EMAO sobre a cor, hai moitos máis!

Seguindo o fío do que estamos a dar na clase, deixo aquí varios enlaces. No seguinte vídeo o neurocientífico Xurxo Mariño explica o funcionamento da vista humana e o necesaria que é a luz para ver ao ser reflectida polos obxectos e captada polos nosos ollos. Esta luz é unha forma de radiación electromagnética que se transmite por unhas partículas chamadas fotóns, desprazados en forma de ondas de distintas frecuencias. A combinación dos nosos ollos e o noso cerebro permite facer algo extraordinario: converter as distintas lonxitudes de onda en cores, nun rango do vermello ao violeta. Para iso contamos dous tipos de células fotorreceptoras que tapizan as nosas retinas: conos e bastóns.

 ¿De onde procede o azul ultramar? Deborah García no programa de TV Órbita Laika fala dunha prezada cor na arte e a ciencia: o azul. Considerado aínda máis valioso que o ouro na antigüidade, durante o Impresionismo logrou desprazar ao negro, ao considerar que o segundo non era unha cor presente na natureza. Por esta razón, os paraugas negros de Renoir en realidade están pintados con azul cobalto e azul ultramar. A experta en química explica o proceso de extracción do ultramar e fálanos doutra azul clave: o Klein. Esta cor xurdiu dunha demanda do artista Yves Klein presentada ante un laboratorio, rexistrado como “ International Klein Blue ( IKB) en 1960.  

Algúns apuntes sobre a cor [SERIGRAFÍA]

Transferibles: serigrafía cerámica [SERIGRAFÍA][CERÁMICA]

 Do 9 ao 22 de xullo realizouse o monográfico "Transferilbles: serigrafía cerámica" entre as especialidades de cerámica e serigrafía artística. Aquí tedes algunhas fotos do proceso:

Identificación de tecidos para a estampaxe serigráfica [MODA E CONFECCIÓN/ SERIGRAFÍA]

Este martes o obradoiro de Moda e Confección desplazouse ata o patio da Escola para dar a clase de identificación de tecidos para a estampaxe serigráfica. Todos os anos os alumnos de Básico de Serigrafía reciben esta clase na que a mestra de Moda e Confección explica uns conceptos sinxelos sobre os tecidos. Comezamos explicando como nos vamos a atopar a tea cando cheguemos ao comercio, os seu formatos e a súa estructura. As diferenzas entre tecido de calada e o de punto e as propiedades de cada tipo. Profundamos en con qué están feitos os tecidos e na clasificación das fibras.

Choiva [SERIGRAFÍA]

Hoxe revisitamos estas marabillosas xilografías a modo de paraugas parapeto para que nos protexan un pouquiño da que está a caer. Desde a nosa aula enviamosche ánimo e enerxía  a tí que estás aí, alén da pantaia. Imos aló:

A ponte Ō hashi en Atake baixo unha choiva repentina é unha xilografía realizada polo pintor xaponés Utagawa Hiroshige, pertencente a serie Cen famosas vistas de Edo. Mide 34 cm de alto e 22,5 cm de ancho. Datada en 1857, actualmente atópase no Brooklyn Museum of Art de Nova York.

A estampa amosa unha choiva repentina que cae violentamente sobre os transeúntes da ponte Ō hashi, sobre o río Sumida, coa vista ao fondo do barrio de Atake. A choiva está representada con longas liñas verticais de trazos longos que descargan de súbito dende a nube negra. No centro do río represéntase un tanto difuminado pola distancia e o ambiente atmosférico un pescador, que rema rapidamente cara á beira. A imaxe presenta unha composición triangular formada pola ponte e a beira do río, que pretende reflectir a rápida subida da auga e o posible desbordamento do río. A paleta cromática está composta principalmente de azul, gris e marrón, que dividen a obra en tres seccións que pretenden reflectir distintos focos de distancia para o espectador. O autor consegue un efecto de perspectiva aérea a través de diversas gradaciones da cor azul, Hiroshige logrou ao longo da súa obra unha gran mestría sobre esta cor. Outro punto para ter en conta é a inusual perspectiva global que a imaxe ofrece ao espectador, desde un ángulo diagonal situado por encima da escena, co que a vemos de forma elevada. Este efecto, xunto coa composición vertical que corta a ponte no seu parte central e ofrece unha ampla perspectiva do fondo, axudan a acrecentar a impresión dunha escena súbita, instantánea, accidental e que otorga gran dinamismo á imaxe. 

Moku hanga [SERIGRAFÍA]

A impresión xilográfica en Xapón, moku hanga, é unha técnica que sobre todo se coñece polo seu uso no xénero artístico do ukiyo-e e aínda que similar ao gravado xilográfico occidental nalgúns aspectos, o moku hanga diferénciase porque se usan tintas baseadas na auga (en contraposición á xilografía occidental, que usa tintas baseadas no aceite), o que permite unha ampla gama de cores intensas, degradadas e a transparencias. En post anteriores neste blog fixemos un leve percorrido histórico polo ukiyo-e e mollámonos coa onda de Hokusai, seguindo nesa onda tomarémola de exemplo para amosar como se facía o moku hanga da man do artesáns Niinomi Morichika e Nakata Noboru.

Ukiyo-e [SERIGRAFÍA]

Os primeiros Ukiyo-e , "pinturas do mundo flotante" ou "estampas xaponesas", apareceron no século XVII na cidade de Edo (actual Tokio). Trátase de xilografías de gran expresividade que tratan de amosar o efémero, fugaz e transitorio da vida da época nun mundo que flúe, de aí o nome de pinturas do mundo flotante. O ukiyo-e era accessible posto que grazas a técnica xilográfica podía ser producido de forma económica e masiva e polo tanto chegar a gran cantidade de público. 

Hiroshige, intermedio de kabuki, 1820

Manual de caligrafía do s. XVI [SERIGRAFÍA]

No século XVI, cando a impresión se converteu no método máis común para producir libros, os intelectuais valoraron cada vez máis a inventiva e as calidades estéticas da escritura. De 1561 a 1562, Georg Bocskay, o secretario da corte nado na Croacia do Emperador Romano Fernando I, creou este Libro Modelo de Caligrafía en Viena para demostrar o seu dominio técnico da inmensa gama de estilos de escritura que el coñece. Uns trinta anos despois, o emperador Rodolfo II, neto de Fernando, encargou a Joris Hoefnagel que iluminase o libro modelo de Bocskay. Hoefnagel agregou froitas, flores e insectos a case todas as páxinas, compoñéndoas para mellorar a unidade e o equilibrio do deseño da páxina. Foi unha das colaboracións máis inusuais entre calígrafo e pintor na historia da iluminación de manuscritos. Debido ao interese de Hoefnagel en pintar obxectos da natureza, as súas imaxes detalladas complementan o famoso Kunstkammer de Rudolph II, un gabinete de

Ondas [SERIGRAFÍA]

Hoxe adentrarémonos nun tsunami de imaxes salgadas. Imos comezar pola gran onda por excelencia no gravado, a de Hokusai, para despois facer un lixeiro percorrido da influencia que tivo na representación das ondas na cultura visual. A gran onda de Kanagawa (literalmente «Baixo unha onda en altamar en Kanagawa») tamén coñecida simplemente como A onda ou A gran onda, é unha famosa estampa xaponesa do pintor especialista en ukiyo-e, Katsushika Hokusai, publicada entre 1830 e 1833,​ durante o período Edo da historia de Xapón. Esta estampa é a obra máis coñecida de Hokusai e a primeira da súa famosa serie Trinta e seis vistas do monte Fuji, ademais de ser a estampa máis famosa do seu xénero así como unha das imaxes máis coñecidas no mundo. Da matriz utilizada realizáronse varios miles de copias, moitas das cales chegaron a mans de coleccionistas europeos. A partir da década de 1870 a estampa volveuse moi popular entre artistas e coleccionistas franceses.Varios museos conservan exemplares da obra, como o Museo Guimet, o Museo Metropolitano de Arte, o Museo Británico, a Biblioteca Nacional de Francia e o Museo Nacional de Arte de Cataluña, xeralmente provenientes de coleccións privadas do século XIX de estampas xaponesas.

A xilografía mide 25x37cm

O Museo do Gravado de Ribeira [SERIGRAFÍA]

A Fundación Rural Artes ten como sede o Museo do Gravado que se atopa na localidade de Artes, municipio galego de Ribeira, na provincia da Coruña.
A estruturación do Museo céntrase en dous aspectos principais: gabinete de estampas (debidamente ordenadas por escolas ademais dos seus estudos particulares) e tres salas de exposicións abertas ao público, dispoñendo tamén de espazo para biblioteca e sala de conferencias.
A Fundación Museo de Artes centra o seu obxectivo na colección, catalogación, estudo e difusión da arte gráfica dende as súas orixes aos nosos días. Por iso acolle cantas técnicas artísticas operaron desde o século XV ata o momento actual, xustificando a súa denominación: do gravado á estampa dixital.

  O Gabinete de Estampas custodia a Colección Gráfica da Fundación oportunamente dividida por séculos e Escolas de Gravado. Tamén dispón dun estudo individualizado de cada estampa para a consulta do interesado.

Algunhas estampas botánicas do século XIX [SERIGRAFÍA]

Fragmento de “Kunstformen der Natur” (1904), placa 49 (Foto: Wikimedia Commons [Dominio público])

"Durante o século XIX a industria editorial interésase especialmente polo libro de natureza ilustrado. Crece a moda dos libros de ornitoloxía, en parte grazas aos novos coñecementos traídos das exploracións e do espectacular progreso da estampaxe á cor. Jean Baptiste Audebert (1759-1800) e Louis Pierre Vieillot (1748-1831) utilizan unha nova técnica para estampar calcografías á cor mediante a utilización dunha única placa recuberta con pintura ao óleo na que inclúen dourados e outras cores metálicas. O resultado, publicado nada máis comezar o século XIX, é espectacular. Durante a primeira metade do século destacan

Gravado botánico no século XVIII [SERIGRAFÍA]

E seguimos cun lixeiro percorrido histórico polo gravado científico, centrándonos na botánica para que vos sirva de inspiración para o exercicio proposto. Hoxe: Século das luces, a Ilustración.
"O gravado científico convértese no selo distintivo dos libros sobre historia natural cuxo mercado prolifera rapidamente. Aparecen obras de divulgación científica profusamente ilustradas. As técnicas de representación gráfica estúdanse a conciencia e os artistas aplican a súa destreza para realizar ilustracións extraordinariamente fieis ao modelo natural. A perfección alcanza tal punto que podemos atopar imaxes gravadas con tal luxo de detalles que a primeira ollada o ollo humano non podería percibir. Chegou a era da ilustración científica, na que o gravado adquire gran importancia para a difusión de disciplinas como a medicina, a física, a enxeñería, a cartografía, a arquitectura ou as ciencias naturais."
Texto de gabinetedelgrabado.com

O século XVII e a estampa botánica [SERIGRAFÍA]

Micrographia é o título da obra escrita en 1665 polo científico inglés Robert Hooke, no que aparecen por primeira vez gravados das imaxes tomadas con microscopio. É a primeira publicación importante da Royal Society, tamén foi o primeiro best-seller científico, inspirando un grande interese público na nova disciplina da Microscopía e foi importante por acuñar o termo célula.